AMOPF (Association des Medecins d'Origine Polonaise de France) powstał "formalnie" w roku 1989, ale jest bezpośrednim "spadkobiercą" stowarzyszenia założonego w roku 1858 w Paryżu przez doktora Adama Raciborskiego i Adriana Baranieckiego pod nazwą "Association des Medecins d'Origine Polonaise de Paris". Stowarzyszenie to, niezwykle aktywne jak na owe czasy, zajmowało się głównie pomocą polskim lekarzom żyjącym w okupowanej Polsce, ułatwiając im udział w kongresach międzynarodowych i w publikacjach naukowych. Trzy grube tomy tych publikacji znajdują się do dzisiaj w archiwach Biblioteki Narodowej w Paryżu. Aktywność stowarzyszenia zmniejszyła się w momencie Powstania Styczniowego i ustała w momencie wojny fracusko-pruskiej w 1870 roku. Tak jak wielu znanych lekarzy francuskich brało udział w powstaniu listopadowym i styczniowym walcząc o niepodległość Polski, tak też wielu lekarzy polskich we Francji wyróżniło się bohatersko w czasie wojny francusko-pruskiej. Liczne dekoracje wojskowe przyznane polskim lekarzom (doktorzy: Gustaw Tarnowski, Jan Stella-Sawicki, Ksawery Gałęzowski, Edward Landowski i wielu innych) są "żywym" przykładem solidności wielowiekowych więzi braterstwa między Polską a Francją. Możemy być dumni, że polscy lekarze walnie się do tego przyczynili.

Stowarzyszenie wznowiło swoją działalność po wojnie 1914-18, ale mamy niewielkie ślady jego aktywności w tym okresie.

W 1981, po ogłoszeniu stanu wojennego w Polsce, wielu Polaków znalazło się "zablokowanych" w Paryżu nie wiedząc co dalej robić. Dzięki szybkiej i energicznej pomocy zorganizowanej przez burmistrza Paryża (Jacques Chirac) jak też przez środowiska polskie we Francji, wielu Polaków z całej Europy napływało w tym czasie do Paryża. Większość członków obecnego AMOPF-u założyło w tym momencie stowarzyszenie pod nazwą "Centre Medical Polonais", które dzięki wydajnej pomocy władz miasta mogło w ciągu kilku dni ( 27 grudnia) otworzyć 2 poradnie (lekarską i dentystyczną) w których pracowało około 40-tu lekarzy-wolontariuszy, polskojęzycznych. Znaleźliśmy natychmiast do współpracy gabinety radiologiczne, laboratoria analiz i szpitale zarówno publiczne jak i prywatne gdzie nasi pacjenci mogli być bezpłatnie operowani, a pacjentki ciężarne mogły rodzić.

Mieliśmy naoczną okazję aby sprawdzić jak społeczeństwo francuskie, z najwyższymi dygnitarzami włącznie, jest niezwykle wrażliwe na ludzką niedolę i jak szybko, bez wahania i skutecznie się mobilizuje aby udzielić pomocy. Zobaczyliśmy też, że przyjaźń polsko-francuska jest czymś więcej niż zwykłą formułą grzecznościową.

CMP działał aktywnie przez prawie 3 lata; powoli jednak przestawał być użyteczny; wielu Polaków wróciło do Polski, a ci co zostali we Francji i zaczęli pracować nie potrzebowali już bezpłatnej pomocy. Odwrotnie, byli dumni, gdy mogli, tak jak wszyscy, płacić za usługi lekarskie.

Z chwilą upadku komunizmu w Polsce postanowiliśmy zmienić nieco cel naszej działalności i w ten sposób powstał AMOPF w listopadzie 1989.

Aktualnie po 8-ciu latach istnienia do "Stowarzyszenia Lekarzy Pochodzenia Polskiego we Francji" należy ponad sto osób (150 członków na dzień dzisiejszy) głównie z Paryża, ale również z innych miast Francji. Są oni pochodzenia polskiego lub mają więzi z Polską.

Paryż, 10 lutego 1998