AMOPF (Association des Medecins d'Origine Polonaise de France) powstal "formalnie" w roku 1989, ale jest bezposrednim "spadkobierca" stowarzyszenia zalozonego w roku 1858 w Paryzu przez doktora Adama Raciborskiego i Adriana Baranieckiego pod nazwa "Association des Medecins d'Origine Polonaise de Paris". Stowarzyszenie to, niezwykle aktywne jak na owe czasy, zajmowalo sie glownie pomoca polskim lekarzom zyjacym w okupowanej Polsce, ulatwiajac im udzial w kongresach miedzynarodowych i w publikacjach naukowych. Trzy grube tomy tych publikacji znajduja sie do dzisiaj w archiwach Biblioteki Narodowej w Paryzu. Aktywnosc stowarzyszenia zmniejszyla sie w momencie Powstania Styczniowego i ustala w momencie wojny fracusko-pruskiej w 1870 roku. Tak jak wielu znanych lekarzy francuskich bralo udzial w powstaniu listopadowym i styczniowym walczac o niepodleglosc Polski, tak tez wielu lekarzy polskich we Francji wyroznilo sie bohatersko w czasie wojny francusko-pruskiej. Liczne dekoracje wojskowe przyznane polskim lekarzom (doktorzy: Gustaw Tarnowski, Jan Stella-Sawicki, Ksawery Galezowski, Edward Landowski i wielu innych) sa "zywym" przykladem solidnosci wielowiekowych wiezi braterstwa miedzy Polska a Francja. Mozemy byc dumni, ze polscy lekarze walnie sie do tego przyczynili.

Stowarzyszenie wznowilo swoja dzialalnosc po wojnie 1914-18, ale mamy niewielkie slady jego aktywnosci w tym okresie.

W 1981, po ogloszeniu stanu wojennego w Polsce, wielu Polakow znalazlo sie "zablokowanych" w Paryzu nie wiedzac co dalej robic. Dzieki szybkiej i energicznej pomocy zorganizowanej przez burmistrza Paryza (Jacques Chirac) jak tez przez srodowiska polskie we Francji, wielu Polakow z calej Europy naplywalo w tym czasie do Paryza. Wiekszosc czlonkow obecnego AMOPF-u zalozylo w tym momencie stowarzyszenie pod nazwa "Centre Medical Polonais", ktore dzieki wydajnej pomocy wladz miasta moglo w ciagu kilku dni ( 27 grudnia) otworzyc 2 poradnie (lekarska i dentystyczna) w ktorych pracowalo okolo 40-tu lekarzy-wolontariuszy, polskojezycznych. Znalezlismy natychmiast do wspolpracy gabinety radiologiczne, laboratoria analiz i szpitale zarowno publiczne jak i prywatne gdzie nasi pacjenci mogli byc bezplatnie operowani, a pacjentki ciezarne mogly rodzic.

Mielismy naoczna okazje aby sprawdzic jak spoleczenstwo francuskie, z najwyzszymi dygnitarzami wlacznie, jest niezwykle wrazliwe na ludzka niedole i jak szybko, bez wahania i skutecznie sie mobilizuje aby udzielic pomocy. Zobaczylismy tez, ze przyjazn polsko-francuska jest czyms wiecej niz zwykla formula grzecznosciowa.

CMP dzialal aktywnie przez prawie 3 lata; powoli jednak przestawal byc uzyteczny; wielu Polakow wrocilo do Polski, a ci co zostali we Francji i zaczeli pracowac nie potrzebowali juz bezplatnej pomocy. Odwrotnie, byli dumni, gdy mogli, tak jak wszyscy, placic za uslugi lekarskie.

Z chwila upadku komunizmu w Polsce postanowilismy zmienic nieco cel naszej dzialalnosci i w ten sposob powstal AMOPF w listopadzie 1989.

Aktualnie po 8-ciu latach istnienia do "Stowarzyszenia Lekarzy Pochodzenia Polskiego we Francji" nalezy ponad sto osob (150 czlonkow na dzien dzisiejszy) glownie z Paryza, ale rowniez z innych miast Francji. Sa oni pochodzenia polskiego lub maja wiezi z Polska.

Paryz, 10 lutego 1998